Strona główna Dowódcy
Dowódcy


Bronisław Mokrzycki - dowódca pułku: 18 stycznia 1945 - 2 października 1947

Urodził się 14 sierpnia 1896 roku we Lwowie, gdzie zdał maturę, oraz ukończył studia na wydziale praw i nauk politycznych Uniwersytetu Jana Kazimierza oraz uzyskał tytuł doktora (po wojnie polsko – bolszewickiej). W czasie I wojny światowej służył w austriackim 1 Pułku Ułanów Obrony Krajowej, a w latach 1918 – 1924 był rotmistrzem w 8 Pułku Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego. Od 1919 roku pełnił funkcję szefa sztabu Dowództwa frontu generała Iwaszkiewicza. Wiosną 1925 roku jako delegat uczestniczył w konferencji rozbrojeniowej w Genewie. Słuchacz Wyższej Szkoły Wojennej w latach 1927 – 1929, po której ukończeniu otrzymał przydział do Ośrodka I Sztabu Głównego. 1 stycznia 1931 roku uzyskał stopień majora dyplomowanego. W latach 1934 – 1936 pełnił stanowisko zastępcy dowódcy 5 Pułku Strzelców Konnych. Następnie został oficerem Ośrodka IV Sztabu Głównego. 19 marca 1937 roku awansował na stopień podpułkownika dyplomowanego. We wrześniu 1939 roku razem ze Sztabem przekroczył granicę Rumunii. We Francji był członkiem komisji regulaminowej, a w Szkocji w 1940 roku pełnił funkcję zastępcy szefa sztabu 1 Korpusu Wojska Polskiego. Dowódca Oddziału Rozpoznawczego VII Brygady kadrowej w latach 1941 – 1942. W 1942 roku wyjechał w grupie oficerów do Rosji Sowieckiej, gdzie otrzymał stanowisko zastępcy szefa Ośrodka II w dowództwie Armii Polskiej. W 2 Korpusie Wojska Polskiego w 1944 roku był oficerem łącznikowym dowództwa Korpusu. W październiku 1944 roku został zastępcą dowódcy 12 Pułku Ułanów Podolskich, a 18 stycznia 1945 roku objął dowództwo odtworzonego 7 Pułku Ułanów Lubelskich im. Gen. Kazimierza Sosnkowskiego. W roku 1946 został awansowany na stopień pułkownika dyplomowanego. Po demobilizacji z Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia w Wielkiej Brytanii w dniu 2 października 1947 roku pożegnał pozostałość pułku i wyjechał na stałe do Francji. Osiadł w Nicei, gdzie zmarł 24 lipca 1954 roku. Pochowany na tamtejszym cmentarzu wojskowym.

Odznaczony: Krzyżem Walecznych, złotym Krzyżem Zasługi z mieczami, włoskim Krzyżem „Al Valore Militarne”, oraz innymi odznaczeniami polskimi i zagranicznymi.

 
Eugeniusz Święcicki - dowódca pułku/dywizjonu: 6 lutego 1942 - 17 października 1942

Urodził się 7 czerwca 1896 roku w Petersburgu. Ukończył gimnazjum Szkoły Prawa, następnie rozpoczął studia na jej Uniwersytecie – zaliczył 4 semestry. Od 1 lutego do 31 sierpnia 1917 roku był w Korpusie Paziów (przyspieszony wojenny kurs dla oficerów).

1 września 1917 roku awansowany na stopień chorążego ze starszeństwem od 21 sierpnia. 15 września odkomenderowany do Sztabu Armii zachodniego frontu, skąd 22 września 1917 roku przybył do Polskiego Pułku Ułanów (późniejszy 1 Pułk Ułanów Krechowieckich), w którym 7 listopada otrzymał stopień podporucznika. Awans na porucznika kawalerii otrzymał w 1918 roku. Od września 1920 roku do końca wojny polsko – bolszewickiej był adiutantem 1 Pułku Ułanów Krechowieckich. Zweryfikowany w 1922 roku jako rotmistrz kawalerii ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku. W roku 1924 pełnił obowiązki dowódcy szwadronu zapasowego pułku. 1 stycznia 1929 roku został mianowany majorem kawalerii i przeniesiony do 23 Pułku Ułanów Grodzieńskich, a 1 stycznia 1934 roku otrzymał awans na podpułkownika kawalerii, oraz przeniesienie do 4 Pułku Ułanów Zaniemeńskich, w którym został zastępcą dowódcy pułku. Po klęsce wrześniowej uniknął niewoli i przedostał się do Francji, gdzie był dowódcą Wileńskiego Dywizjonu Rozpoznawczego przy 2 Dywizji Strzelców Pieszych. Po kapitulacji Francji przedostał się w Wielkiej Brytanii. Od 8 września 1940 roku do 18 października 1941 roku dowodził 9 Pułkiem Ułanów Małopolskich w Szkocji. Następnie przewieziony z grupą oficerów do Związku Sowieckiego, gdzie z dniem 6 lutego 1942 roku objął dowództwo 7 Pułku Ułanów, przemianowanego następnie na dywizjon. Po ewakuacji armii polskiej do Iraku i rozwiązaniu dywizjonu od 17 października 1942 roku oficer sztabowy w 2 Korpusie PSZ. W roku 1944 otrzymał awans na stopień pułkownika. 21 sierpnia 1944 roku został dowódcą 3 Pułku Ułanów Śląskich, który wchodził w skład 14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej. Od 13 września 1945 roku do 1948 roku był zastępcą dowódcy 14 Wielkopolskiej Brygady Pancernej - pułkownika Władysława Bobińskiego. Po demobilizacji z Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczania w Wielkiej Brytanii osiadł w Brighton w Sussex, gdzie zmarł 19 marca 1961 roku. Pochowany został na cmentarzu Old Brompton w Londynie.

Odznaczony: trzykrotnie Krzyżem Walecznych, złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Niepodległości, oraz innymi odznaczeniami polskimi i zagranicznymi.

 
Lech Jerzy Głuchowski - dowódca pułku: 17 lipca 1944 - 15 września 1944

Urodził się 25 listopada 1902 roku w Bukowie koło Piotrkowa (rodzony brat twórcy 7 Pułku Ułanów Lubelskich Janusza Głuchowskiego). Szkołę średnią ukończył w Łodzi. W 1918 roku, jako 16 - latek brał udział w rozbrajaniu Niemców. Wakacje 1919 roku spędził na froncie w 7 Pułku Ułanów jako szeregowy szwadronu karabinów maszynowych. W lecie 1920 roku zgłosił się ochotniczo do szwadronu zapasowego 7 Pułku Ułanów Lubelskich w Ciechanowie. Przydzielony do szwadronu porucznika Stanisława Bukraby, z którym wziął udział w walkach na północ od Płocka, gdzie oddział ten pozostawał przez kilka tygodni odcięty. Do pułku dołączył po bitwie Warszawskiej i uczestniczył w jego końcowych walkach. W listopadzie 1920 roku otrzymał urlop szkolny na studia rolnicze. Długotrwała choroba sprawiła, że dopiero w 1922 roku je rozpoczął. W czasie przerwy w zajęciach Akademii ukończył Szkołę Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Po ukończeniu studiów poświęcił się pracy na roli, od 1930 roku był administratorem ordynacji Branickich w miejscowości Roś. Udzielał się również w pracy społecznej związanej z przysposobieniem wojskowym – zorganizował w Rosi oddział „Strzelca”. 4 września 1939 roku jako porucznik rezerwy, ochotniczo dołączył do macierzystego 7 Pułku Ułanów i w 4. szwadronie rotmistrza Antoniego Męczarskiego brał udział w Kampanii Wrześniowej. Po kapitulacji uniknął niewoli i razem z rotmistrzem Męczarskim powrócił do Warszawy. Nawiązał kontakty ze Służbą Zwycięstwu Polski (później Związkiem Walki Zbrojnej), przyjął pseudonim „Jeżycki”. W październiku 1939 roku został komendantem konspiracyjnej placówki w rejonie Sochaczewa. Po powrocie z niewoli majora Veli bek Jedigara w sierpniu 1940 roku, rozpoczął pod jego rozkazami pracę nad odbudową w konspiracji 7 Pułku Ułanów Lubelskich, w którym otrzymał stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Od roku 1941 był dowódcą I dywizjonu konspiracyjnego 7 Pułku Ułanów Lubelskich (warszawskiego). W roku 1943 uzyskał stopień rotmistrza, nadany przez dowódcę Armii Krajowej. 17 lipca 1944 roku objął dowodzenie 7 Pułkiem Ułanów Lubelskich noszącym kryptonim „Jeleń”, pozostając jednocześnie dowódcą jego I dywizjonu - który poprowadził następnie w walkach w Powstaniu Warszawskim. 15 września 1944 roku otrzymał ciężką ranę w boju na Mokotowie i aby nie narażać prowadzących go żołnierzy, pozbawił się życia strzałem w skroń. Ekshumowane szczątki z tymczasowej powstańczej mogiły zostały pochowane na cmentarzu powązkowskim. Pośmiertnie został awansowany na stopień majora.

Odznaczony: Krzyżem Walecznych, złotym Krzyżem Zasługi, oraz innymi odznaczeniami polskimi. Pośmiertnie orderem Virtuti Militari V klasy.

 
Veli Bek Jedigar (właściwie Jedigaroff) - dowódca pułku: 9 grudnia 1940 - 17 lipca 1944

Urodził się 31 października 1897 roku w majątku rodzinnym Takiało w bekostwie Borczało na Kaukazie. Syn Sadich Beka i księżniczki Olgi Russiwa – Kroczibaczew, Azerbejdżanin wyznania mahometańskiego. Zdał egzamin maturalny w 1915 roku w Tyflisie (obecnie Tbilisi). Następnie rozpoczął studia na politechnice w Kijowie, które po paru miesiącach porzucił i wstąpił ochotniczo do 1 Dagestańskiego Konnego Pułku armii rosyjskiej. Brał udział w ofensywie Brusiłowa (1916 r.), która zdziesiątkowała wojska Austro – Węgierskie. Następnie został odkomenderowany do Mikołajewskiej Szkoły Artylerii w Kijowie, której nie ukończył z powodu wybuchu rewolucji bolszewickiej. Powrócił do Azerbejdżanu, gdzie wziął udział w walkach o niepodległość narodów Kaukazu z Rosją Sowiecką w Kaukaskim Korpusie Muzułmańskim, zwanym również Armią Zakaukaską. Najpierw jako pełniący obowiązki dowódcy szwadronu przybocznego dowódcy korpusu, następnie jako starszy podrotmistrz Szekińskiego Pułku Kawalerii. W marcu 1919 roku został dowódcą szkoły podoficerskiej. Po utracie niepodległości przez Azerbejdżan i Gruzję, poprzez Turcję i Rumunię przedostał się do Polski 19 listopada 1922 roku. Został przyjęty do Wojska Polskiego jako oficer kontraktowy kawalerii w stopniu rotmistrza. Następnie z powodu choroby zwolniony ze służby. Ponownie przyjęty w styczniu 1924 roku, został skierowany na kurs dowódców szwadronów w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu, który ukończył w październiku tegoż roku. W styczniu 1925 roku został przydzielony do 10 Pułku Strzelców Konnych, gdzie otrzymał dowództwo plutonu w szkole podoficerskiej. Od października 1926 roku był dowódcą 4. szwadronu tego pułku, od stycznia 1928 roku II wydzielonego dywizjonu, od kwietnia 1928 roku dowódcą 3. szwadronu, od lutego 1929 roku dowódcą szwadronu szkolnego, a od lipca tegoż roku ponownie dowódcą 4. szwadronu. W lutym 1930 roku został skierowany na kurs dowódców batalionów w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie, który ukończył w miesiącu czerwcu. Po powrocie do pułku otrzymał stanowisko dowódcy szwadronu szkolnego. W roku 1932 ukończył kurs Wyższej Szkoły Wojennej i uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. Następnie w listopadzie tegoż roku został przydzielony do sztabu Baranowickiej Brygady Kawalerii generała Skotnickiego. W 1934 roku otrzymał awans na majora dyplomowanego. 15 października 1936 roku przeniesiony został do 7 Pułku Ułanów Lubelskich na stanowisko dublującego I zastępcy dowódcy pułku. Od 1 lipca 1939 roku był dyrektorem nauk Szkoły Doskonalenia Oficerów i Podoficerów Zawodowych w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. 4 września 1939 roku dołączył jako ochotnik do walczącego macierzystego 7 Pułku Ułanów Lubelskich i brał udział w walkach z nieprzyjacielem. 10 września otrzymał funkcje szefa sztabu Mazowieckiej Brygady Kawalerii. Po kapitulacji w niewoli niemieckiej, z początkiem czerwca 1940 roku uzyskał zwolnienie z niej jako cudzoziemiec – podawał się za Persa. Przybył do Warszawy, gdzie 9 sierpnia nawiązał kontakt z oficerami i podoficerami 7 Pułku Ułanów Lubelskich i przystąpił do odtwarzania w konspiracji tej jednostki kawaleryjskiej. 9 grudnia 1940 roku został mianowany dowódcą 7 Pułku Ułanów Lubelskich, przyjął pseudonim „Damazy”. W 1942 roku otrzymał również szefostwo działu kawalerii w Wydziale Broni Szybkich Oddziałów Oddziału III Komendy Głównej Armii Krajowej i awans na stopień podpułkownika dyplomowanego. 17 lipca 1944 roku delegowany przez dowódcę Armii Krajowej poza Warszawę z rozkazem przedostania się do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Wyjechał do Wiednia, gdzie doszła go wiadomość o wybuchu Powstania Warszawskiego. Powrócił do kraju w okolice Łodzi, aby dołączyć do walczącego pułku. Z powodu upadku powstania, nie wziął udziału w walkach. Polskę opuścił dopiero wiosną 1945 roku (ostatnim niemieckim pociągiem ewakuacyjnym) po wydaniu formalnego rozkazu w dniu 12 stycznia rozwiązującego konspiracyjny 7 Pułk Ułanów Lubelskich - noszący kryptonim „Jeleń”. 2 maja 1945 roku przybył do 2 Korpusu PSZ we Włoszech, gdzie został przydzielony do sekcji oficerów łącznikowych i ukończył kurs informacyjny oficerów sztabowych w Benevento. W odtworzonym we Włoszech 7 Pułku Ułanów Lubelskich opracował z grupą oficerów pułku, przybyłych z niewoli niemieckiej kronikę jego działań w Kampanii Wrześniowej i walk w Powstaniu Warszawskim. W Wielkiej Brytanii w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia był komendantem obozu w Tilstok.

Po demobilizacji wyjechał na początku 1949 roku do Argentyny, gdzie zamieszkał w Buenos Aires. Był tam m.in. prezesem Koła Armii Krajowej w Argentynie i Sekcji Koła Żołnierzy 7 Pułku Ułanów Lubelskich im. Gen. Kazimierza Sosnkowskiego.

Zmarł w Buenos Aires 13 grudnia 1971 roku, pochowany na tamtejszym cmentarzu. 4 sierpnia 1990 roku jego prochy spoczęły na Muzułmańskim Cmentarzu Tatarskim w Warszawie.

Odznaczony: Krzyżem Walecznych, złotym Krzyżem Zasługi z mieczami, dwukrotnie złotym Krzyżem Zasługi, srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Armii Krajowej, azerbejdżańskim orderem wojennym „Igit Nisani”, oraz innymi odznaczeniami polskimi i zagranicznymi.

Żonaty od 1938 roku z Wandą Eminowicz, z którą miał córkę Zulejhę (1942).

 
Marian Skrzynecki - dowódca pułku: 26 sierpnia 1939 - 30 września 1939

Urodził się 27 września 1892 roku w Piotrkowie Trybunalskim. W Częstochowie, dokąd przenieśli się jego rodzice w 1900 roku, będąc uczniem gimnazjum wstąpił w połowie 1906 roku do Polskiej Partii Socjalistycznej i współdziałał w organizowaniu Koła Młodzieży PPS. Od 1908 roku brał czynny udział w zamachach i pracy bojowej jako członek Organizacji Bojowej tej partii. Latem 1910 roku ukończył w Krakowie kurs instruktorów bojowych, zwany potocznie przez jej uczestników „Szkołą Krakowską”. W grudniu tegoż roku zagrożony aresztowaniem przedostał się do Krakowa, skąd wiosną 1911 roku wyjechał się do Lwowa, gdzie zaraz po przybyciu wstąpił do Związku Walki Czynnej. Tu w 1911 roku uzyskał świadectwo dojrzałości i został studentem Politechniki Lwowskiej. Niebawem zasilił również szeregi Związku Strzeleckiego, w którym ukończył kurs podoficerski, a następnie niższy kurs oficerski. W latach 1913 – 1914 studiował w Wyższej Szkole Leśnej. We Lwowie podjął także pracę jako urzędnik w Banku Przemysłowym dla Królestwa Galicji i Lodomerii. 6 sierpnia 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich, gdzie służył w batalionie Tadeusza Wyrwy – Furgalskiego, a następnie 25 sierpnia przeszedł do Oddziału Wywiadowczego, gdzie został dowódcą plutonu. 20 marca 1915 roku otrzymał przydział jako szeregowy do 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich. W grudniu 1915 roku został mianowany kapralem, a we wrześniu 1916 roku wachmistrzem. Wiosną 1917 roku ukończył szkołę oficerską pułku. Po kryzysie przysięgowym został internowany w Szczypiornie, a od grudnia 1917 roku w Łomży. Obóz opuścił w lipcu 1918 roku. Pod koniec października 1918 roku został mianowany podporucznikiem kawalerii z przydziałem do tworzącego się w Lublinie pułku ułanów (3 Pułk Ułanów - następnie zmieniony na 7 Pułk Ułanów Lubelskich) w funkcji adiutanta. Od 26 lutego do września 1919 roku brał udział w walkach pułku. Następnie odkomenderowany został do Szkoły Oficerów w Starej Wsi, którą ukończył 20 kwietnia 1920 roku. Po powrocie do pułku został dowódcą plutonu w 2 szwadronie. W sierpniu awansował na stopień porucznika kawalerii. Odniósł lekko ranę w bitwie Cycowskiej (16.VIII), a następnie ciężką pod Gulbieniszkami (4.IX) - skąd został odesłany do Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie, a potem do szpitala w Częstochowie. Od 15 grudnia 1920 roku do 1 stycznia 1921 roku był adiutantem 4 Brygady Jazdy, następnie powrócił do 7 Pułku Ułanów. 18 marca 1921 roku został przydzielony do Adiutantury Generalnej Naczelnego Wodza. 3 maja 1922 roku otrzymał awans na rotmistrza kawalerii. W grudniu tegoż roku w związku z przejęciem władzy przez prezydenta został przeniesiony do Adiutantury Prezydenta Rzeczypospolitej, a 18 grudnia został wyznaczony na adiutanta Sztabu Generalnego.

1 marca 1923 roku został zatwierdzony jako I referent Adiutantury Prezydenta Rzeczypospolitej. 22 października 1925 roku został powołany na kurs dowódców szwadronów w Grudziądzu, który ukończył w czerwcu 1926 roku. 19 lipca powrócił do 7 Pułku Ułanów, gdzie został zastępcą dowódcy 1. szwadronu. 12 stycznia 1928 roku objął funkcję kwatermistrza pułku z równoczesnym pełnieniem obowiązków dowódcy plutonu łączności. Awans na stopień majora kawalerii otrzymał 21 lutego 1928 roku i został zwolniony ze stanowiska dowódcy plutonu łączności. Od 18 września do 18 grudnia tegoż roku był słuchaczem kursu unitarnego w Rembertowie. Po powrocie z niego do 7 Pułku Ułanów, otrzymał nominację na dowódcę szwadronu karabinów maszynowych. 24 kwietnia 1930 roku objął dowództwo 3. szwadronu „Dederkały” w Korpusie Ochrony Pogranicza. W lipcu 1931 roku przeniesiony został na zastępcę dowódcy 8 Pułku Strzelców Konnych. 2 marca 1935 roku otrzymał awans na stopień podpułkownika kawalerii. W kwietniu 1937 roku powrócił do 7 Pułku Ułanów na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 26 sierpnia 1939 roku objął dowództwo 7 Pułkiem Ułanów Lubelskich im. Gen. Kazimierza Sosnkowskiego, którym dowodził w kampanii wrześniowej. Po rozbiciu pułku przez Niemców usiłował przedostać się na Węgry. Zatrzymany przez patrol sowieckich kawalerzystów dnia 30 września 1939 roku, próbował ucieczki i otrzymał ciężkie postrzały z rąk ukraińskiego milicjanta, oraz dwóch kawalerzystów sowieckich. Umarł w szpitalu w Mościskach 3 października, pochowany został na tamtejszym cmentarzu.

Odznaczony: orderem Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Niepodległości, orderem Polonia Restituta V klasy, trzykrotnie Krzyżem Walecznych, złotym Krzyżem Zasługi, oraz innymi odznaczeniami polskimi i zagranicznymi. Pośmiertnie za kampanię 1939 roku orderem Virtuti Militari IV klasy.

Żonaty od 1925 roku z Magdaleną Adelą Edelman, miał z nią dwóch synów: Józefa (1927) i Piotra (1930).

 
Leonard Jerzy Michalski - dowódca pułku: 4 lipca 1935 - 26 sierpnia 1939

Urodził się 6 listopada 1894 w Międzyrzecu. Po wybuchu I wojny światowej, wstąpił w połowie sierpnia 1914 roku do oddziału kawalerii Marcelego Śniadowskiego, z którym wszedł w skład 1 Szwadronu Legionów Polskich dowodzonym przez Władysława Bylinę – Prażmowskiego, używał pseudonim „Łodzia”. We wrześniu 1914 roku był dowódcą drugiego patrolu II plutonu. W czasie kampanii 1915 roku został ciężko ranny pod Raśną w dniu 24 sierpnia. Od dnia 12 lipca do 30 września 1916 będąc wachmistrzem dowodził II plutonem 5 szwadronu 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich, następnie dostał przydział do 4 szwadronu. 20 listopada 1916 roku otrzymał nominację na chorążego kawalerii. Po kryzysie przysięgowym zwolniony z Legionów i internowany przez Niemców w Beniaminowie do marca 1918 roku. Po uwolnieniu wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych (tzw. Polnische Wehrmacht), gdzie został mianowany podporucznikiem kawalerii z dniem 1 marca 1918 roku.

Służył początkowo w 2 Pułku Piechoty. 9 listopada przeniesiony do szwadronu kawalerii w Mińsku Mazowieckim, dowodzonym przez rotmistrza Zygmunta Roleckiego. Po rozbrojeniu Niemców przeszedł do Wojska Polskiego. Służył następnie w 7 Pułku Ułanów, gdzie dowodził 2. szwadronem, awansując na porucznika kawalerii z dniem 1 kwietnia 1919 roku. Przeszedł całą kampanię pułku, był także oficerem sztabu 1 Brygady Jazdy.

Po wojnie zweryfikowany został jako rotmistrz kawalerii z dniem 1 czerwca 1919 roku. W roku 1923 i 1925 służył w Centralnej Szkole Kawalerii. 1 lipca 1925 roku otrzymał awans na majora kawalerii. Do 1929 roku był zastępcą dowódcy 21 Pułku Ułanów Nadwiślańskich, a w latach 1929 – 1930 komendantem Szkoły Podchorążych Kawalerii.

1 stycznia 1930 roku otrzymał stopień podpułkownika kawalerii, następnie przeszedł do Korpusu Ochrony Pogranicza i został komendantem szkoły podoficerów zawodowych tego korpusu w Niewirkowie. Od 3 sierpnia 1931 roku dowodził 3 Pułkiem Strzelców Konnych. 1 stycznia 1934 otrzymał awans na pułkownika kawalerii. 27 czerwca 1935 roku został dowódcą 7 Pułku Ułanów Lubelskich, a od 26 sierpnia 1939 roku zastępcą dowódcy 10 Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej. W jej składzie walczył w kampanii wrześniowej, 19 września przekroczył granicę węgierską. Przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie w listopadzie 1940 roku został dowódcą I dyonu pociągów pancernych, a od jesieni 1941 inspektorem tychże pociągów. W sierpniu 1943 otrzymał komendanturę Centrum Wyszkolenia Pancernego i Techniki. Po demobilizacji osiadł w Londynie. Zmarł 9 kwietnia 1963 roku. Pochowany został na tamtejszym cmentarzu Fulham North Sheen.

Odznaczony: orderem Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Niepodległości, orderem Polonia Restituta IV klasy, czterokrotnie Krzyżem Walecznych, złotym i srebrnym Krzyżem Zasługi, rumuńskim orderem Gwiazdy Rumunii III klasy, oraz innymi odznaczeniami polskimi i zagranicznymi.

Żonaty dwukrotnie (rozwodnik).

 
Julian Filipowicz - dowódca pułku: 20 października 1930 - 4 lipca 1935

Urodził się 13 września 1895 roku w Jarosławcu. W 1913 roku ukończył szkołę realną we Lwowie, po czym rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. W sierpniu 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich, w których służył w 1 Pułku Ułanów, awansując do stopnia wachmistrza sztabowego. Po kryzysie przysięgowym w 1917 roku znalazł się w Polskim Korpusie Posiłkowym w Galicji, gdzie we wrześniu tegoż roku został aresztowany pod zarzutem agitacji i rokoszu wojskowego. Przez okres dwóch miesięcy był przetrzymywany w więzieniu w Przemyślu. Po zwolnieniu z aresztu został wcielony do austriackiego 8 Pułku Ułanów w Siedmiogrodzie. W czerwcu 1918 roku, wykorzystując uzyskany urlop, nie powrócił do pułku i rozpoczął działalność w Polskiej Organizacji Wojskowej na Lubelszczyźnie. W pierwszych dniach listopada 1918 roku przebywał we Lwowie, gdzie z chwilą wybuchu walk polsko – ukraińskich wstąpił do oddziału kapitana Mieczysława Boruty – Spiechowicza (późniejszego generała) jako artylerzysta. Z dniem 15 listopada otrzymał stopień podporucznika. Od grudnia 1918 roku do maja 1919 roku był oficerem wywiadowczym w 4 Pułku Artylerii Polowej na froncie ukraińskim. W czerwcu powrócił do kawalerii, służył w 11 Pułku Ułanów Legionowych jako dowódca szwadronu zapasowego. W październiku został skierowany do Oficerskiej Szkoły Jazdy w Starej Wsi pod Warszawą. Ukończył ją w kwietniu 1920 roku i otrzymał przydział na instruktora i łącznika przy sprzymierzonej przeciwko sowietom 6 Dywizji Ukraińskiej pułkownika Marki Bezruczki w Brześciu nad Bugiem. W lipcu 1920 roku został awansowany na porucznika. Z końcem sierpnia powrócił do 11 Pułku Ułanów i objął dowództwo szwadronu na froncie południowym. Zweryfikowany 27 sierpnia 1920 roku w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku.

Po zakończeniu wojny służył nadal w 11 Pułku Ułanów na stanowisku dowódcy szwadronu. 15 sierpnia 1924 roku został mianowany majorem i otrzymał dowództwo Szkoły Podoficerskiej pułku. W roku 1925 awansował na stanowisko zastępcy dowódcy 11 Pułku Ułanów Legionowych. W maju 1926 roku zebrał cały pułk w trybie alarmowym i podążył do Warszawy, gdzie wsparł oddziały marszałka Józefa Piłsudskiego. Po zakończeniu przewrotu majowego powrócił z pułkiem do Garnizonu w Ciechanowie. W barwach 11 Pułku Ułanów Legionowych został w 1928 roku skierowany do dwuletniej Wyższej Szkoły Wojennej, którą ukończył z wyróżnieniem i otrzymał tytuł oficera dyplomowanego. 1 stycznia 1930 roku awansował na podpułkownika dyplomowanego, 1 listopada tegoż roku objął dowodzenie 7 Pułkiem Ułanów Lubelskich. Szlify pułkownika dyplomowanego otrzymał 1 stycznia 1933 roku. W czerwcu 1935 roku został przeniesiony na dowódcę 3 Pułku Strzelców Konnych. Od kwietnia 1939 roku dowodził Wołyńską Brygadą Kawalerii, z którą wziął udział w kampanii wrześniowej. Po zwycięskiej bitwie pod Mokrą (1 IX) z niemiecką 4 Dywizją Pancerną, brygada w odwrocie przeszła na prawy brzeg Wisły i w rejonie miejscowości Sulejówek – Miłosna dołączyła do Grupy Operacyjnej Kawalerii generała Władysława Andersa. W ciągłych walkach grupa ta dotarła do Tomaszowa Lubelskiego. 23 września po przegranej bitwie pod Jacnią pułkownik Filipowicz rozwiązał resztki Wołyńskiej Brygady Kawalerii, a sam w cywilnym ubraniu przedostał się do Warszawy. Tu w listopadzie 1939 roku po nawiązaniu odpowiednich kontaktów wstąpił do Służby Zwycięstwu Polski (następnie Związek Walki Zbrojnej, Armia Krajowa). Używał pseudonimów: „Kogan”, „Pobóg”, „Róg”. Dwukrotnie aresztowany przez gestapo, stał się bohaterem niewiarogodnych ucieczek z niemieckich więzień. Pierwsze zatrzymanie nastąpiło na początku roku 1940 na ulicy w Warszawie w następstwie którego został osadzony w więzieniu na Pawiaku, gdzie oczekiwał na egzekucje lub wywiezienie do obozu koncentracyjnego. Jednak komendant Okręgu Warszawa Związku Walki Zbrojnej pułkownik Stefan Rawecki ps. ”Grot” polecił zorganizowanie jego ucieczki z więzienia. Uzgodniono z kilkoma polskimi strażnikami Pawiaka, że pułkownik Filipowicz ukryje się na własną odpowiedzialność w ciężarówce wywożącej śmieci z więzienia. W dniu 10 maja 1940 roku znalazł się on na skrzyni ciężarówki przykryty stertą śmieci. Niemcy każdorazowo sprawdzali długimi stalowymi i na końcu zaostrzonymi prętami, czy w śmieciach nie ukrywają się ludzie. W tym przypadku, przebili pułkownikowi rękę, który pogryzł sobie z bólu wargi, ale nie wydał z siebie żadnego głosu. Na wysypisku śmieci odebrali go koledzy z konspiracji. Po wyleczeniu został skierowany przez komendę Związku Walki Zbrojnej do Krakowa, gdzie objął stanowisko komendanta Okręgu. Działał tu do marca 1941 roku, kiedy został ponownie aresztowany przez niemieckich agentów i osadzony w krakowskim więzieniu Gestapo na Montelupich.

Niemcy podejrzewając, że mają do czynienia z kimś ważnym i chcąc wydobyć wszystkie informacje dotyczące tajemnic Armii Krajowej, zastosowali wobec pułkownika najcięższe tortury. Podczas kolejnego przesłuchania został skatowany tak mocno, że nie dawał znaków życia. Uznany za martwego, trafił do kostnicy poza murami więzienia. Nagi (zdarto z niego odzież) przeleżał całą noc w stosie podobnie potraktowanych trupów. Przejmujący ziąb nad ranem przywrócił mu przytomność. Gdy zorientował się gdzie się znajduje, wstał i korzystając z oświetlenia księżycowego padającego przez okna pomieszczenia doszedł do drzwi, które na szczęście okazały się otwarte. Z trudem dowlókł się do domku dozorcy kostnicy, który udzielił mu pierwszej pomocy a następnie zawiadomił jego przyjaciół. Tego samego dnia pułkownik został wywieziony do Otwocka, gdzie został ulokowany w pensjonacie dr Zofii Dobrowolskiej pod nazwiskiem Pszczółkowski w pobliżu sanatorium płucnego. Straszliwe skatowanie i nabyte przeziębienie w mroźną noc w kostnicy stało się początkiem nieuleczalnej choroby – gruźlicy. Lekarze sanatorium dochodzili do niego i starali się mu pomóc. W związku z zaistniałą sytuacją Komenda Główna Armii Krajowej przeniosła go na stanowisko Komendanta Armii Krajowej Okręgu Białystok. Jednak tej nowej funkcji już nie objął, gdyż stan jego zdrowia mimo chwilowej poprawy, uległ pogorszeniu, choroba postępowała w szybkim tempie. 15 sierpnia 1942 roku został mianowany generałem brygady przez Naczelnego Wodza generała Władysława Sikorskiego na wniosek Komendanta Głównego Armii Krajowej generała dywizji Stefana Roweckiego ps. ”Grot”. Zmarł 14 sierpnia 1945 roku w sanatorium w Otwocku. Pochowany został na tamtejszym cmentarzu.

Odznaczony: orderem Virtuti Militari V i IV klasy, Krzyżem Niepodległości, dwukrotnie Krzyżem Walecznych, złotym Krzyżem Zasługi, oraz innymi polskimi i zagranicznymi odznaczeniami.

Żonaty, miał jednego syna Wiesława ze związku pozamałżeńskiego (1928).

 
Jan Tyczyński - dowódca pułku: 29 marca 1929 - 20 października 1930

Urodził się 4 czerwca 1884 roku w Zajączkowie powiat Kielecki. Absolwent akademii handlowej, członek Organizacji Bojowej Polskiej Partii Socjalistycznej, a następnie Związku Strzeleckiego.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił 16 sierpnia 1914 roku do Legionów. Został oficerem żandarmerii - z dniem 9 października 1914 roku otrzymał stopień podporucznika żandarmerii.

Podczas kampanii karpackiej od 29 października służył w kawalerii (3 szwadron porucznika rezerwy Jana Brzezińskiego), w której przeszedł całą kampanię wojenną (2 Pułk Ułanów Legionowych). Z powodu odniesionej rany przeniesiony do służby tyłowej, od 29 listopada 1916 roku był kierownikiem urzędu zaciągowego.

Po kryzysie przysięgowym służył w Polskich Siłach Zbrojnych. Do 15 czerwca 1918 roku był oficerem werbunkowym, a następnie kursu wyszkolenia Wojska Polskiego w Ostrowi. Od 15 czerwca dowodził kompanią garnizonową w Warszawie i awansował na porucznika piechoty.

Od 1 listopada 1918 roku był adiutantem sztabowym VIII okręgu wojskowego, a następnie szefa sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego Łódź. 31 maja 1919 roku przeniesiony do służby liniowej, w której do 1 września 1919 roku był oficerem w 2 Pułku Ułanów Wielkopolskich (przemianowany na 16 Pułk Ułanów Wlkp.). Następnie został szefem oddziału mobilizacyjnego Dowództwa Okręgu Generalnego Poznań, awansując 2 stycznia 1920 roku na rotmistrza kawalerii. Od 15 lutego 1920 roku dowodził dyonem 5 Pułku Strzelców Granicznych, jednocześnie pełnił obowiązki jego dowódcy. Z dniem 1 czerwca 1920 roku przeszedł do 2 Pułku Strzelców Granicznych, a od 1 września 1920 roku do 1 Pułku Strzelców Granicznych. W 1923 roku był kierownikiem Komendy Uzupełnień Koni Nr 15 w Katowicach i został zweryfikowany jako major kawalerii z dniem 1 czerwca 1919 roku. Od 30 listopada 1923 roku pozostawał w stanie nieczynnym. 30 listopada 1924 roku powrócił do służby i został zastępcą dowódcy 27 Pułku Ułanów im. Króla Stefana Batorego. 1 stycznia 1928 roku otrzymał awans na podpułkownika kawalerii. 22 marca 1929 roku otrzymał dowództwo 7 Pułku Ułanów Lubelskich, którym dowodził do 1 listopada 1930 roku. Następnie do 13 czerwca 1931 roku był Rejonowym Inspektorem Koni w Lublinie, a do 30 czerwca 1932 roku członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego - ze względu na pogarszający się stan zdrowia z dniem tym przeszedł w stan spoczynku.

Zmarł 13 lipca 1932 roku w sanatorium w Otwocku. Pochowany został na cmentarzu wojskowym na Powązkach.

Odznaczony: orderem Virtuti Militari V klasy, trzykrotnie Krzyżem Walecznym i innymi polskimi odznaczeniami. Pośmiertnie otrzymał Krzyż Niepodległości.

Żonaty dwukrotnie (rozwodnik), z pierwszego małżeństwa miał troje dzieci (córki).

 
Kazimierz Stamirowski - zastępca dowódcy pułku - dowodził pułkiem: 15 października 1925 - 25 października 1926 i 14 lutego 1929 - 21 marca 1929

Urodził się 6 lutego 1884 roku w Cieciurowie powiat Wieluń. W roku 1902 ukończył szkołę realną J. Trejdosiewicza w Warszawie, a następnie Kursy Handlowe S. Regulskiego. Przez okres jednego semestru studiował w Akademii Handlowej w Hamburgu. Praktykę bankową odbył w Warszawie i w Hamburgu, gdzie pracował w Towarzystwie Emigracyjnym. W 1905 roku powrócił do kraju, gdzie uczestniczył w rewolucji. Na przełomie lat 1905 i 1906 aresztowany i do drugiej połowy 1907 roku więziony w warszawskiej cytadeli. Po uwolnieniu wyjechał do Galicji i zamieszkał we Lwowie, gdzie pracował w Centralnym Towarzystwie Kółek Rolniczych. Około roku 1913 był zastępcą członka komisji rewizyjnej Galicyjskiej Spółce Zbytu Jaj i Drobiu „Ovum”, działał też w Polskiej Partii Socjalistycznej – Lewicy, jako przewodniczący jej sekcji lwowskiej.

W sierpniu 1914 roku wstąpił do plutonu Tadeusza Ścibor - Rylskiego (Oddział Sokołów Konnych), z którym wszedł w skład 1 szwadronu Władysława Beliny - Prażmowskiego. W stopniu kaprala dowodził patrolem w V plutonie, z dniem 12 listopada został przeniesiony do 2 szwadronu. W 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich był zastępcą dowódcy II plutonu 4 szwadronu, a od 20 listopada 1915 roku dowódcą plutonu. Z dniem 1 listopada 1916 roku mianowany został na podporucznika kawalerii i dowodził plutonem w 3 szwadronie. Podczas kryzysu przysięgowego wspólnie z Jędrzejem Oraczewskim został aresztowany przez Niemców i był przetrzymywany krótko w więzieniu przy ul. Dzikiej. Od 20 lipca 1917 roku do 30 czerwca 1918 roku internowany - przebywał w obozie w Benaminowie. Po uwolnieniu pracował w Komendzie Naczelnej Polskich Oddziałów Wojskowych w Warszawie. Od 11 listopada 1918 roku w Wojsku Polskim – został oficerem do zleceń i adiutantem Józefa Piłsudskiego. 17 grudnia otrzymał awans na porucznika kawalerii. 4 stycznia 1919 roku w czasie zamachu stanu płk. Mariana Żegoty – Januszajtisa, pełnił służbę w Belwederze i uniemożliwił aresztowanie spiskowcom Józefa Piłsudskiego. Z początkiem lutego mianowany komisarzem rządowym w Okręgu Będzińskim. 7 lutego został odwołany z tej funkcji z powodu samowolnie zarządzonego poboru do wojska rocznika 1898 w dniu 6 tego miesiąca.

Od 15 czerwca do 30 listopada uczestniczył w wojennym kursie Szkoły Sztabu Generalnego. 1 grudnia 1919 roku otrzymał awans na rotmistrza kawalerii i został oficerem Oddziału II Naczelnego Dowództwa (referent do spraw politycznych i wojskowych Rosji i Ukrainy w sekcji E/5). 15 lutego 1920 roku został szefem ekspozytury Oddziału II dowództwa Frontu Litewsko – Białoruskiego w Mińsku. Następnie był członkiem polskiej delegacji w rozmowach z Radą Białoruską (20 – 24 marca), celem uzyskania jej poparcia dla stanowiska Polski w rokowaniach z Sowietami. Od 1 kwietnia sprawował funkcję szefa Oddziału II 4 Armii i przejściowo frontu gen. Stanisława Szeptyckiego. W czasie odwrotu z Mińska zorganizował oddział w sile baonu, na czele którego walczył z nieprzyjacielem. 15 lipca 1920 roku otrzymał awans na majora kawalerii ze starszeństwem od 1 kwietnia. Od 28 lipca do 12 września był jednym z polskich delegatów Naczelnego Dowództwa, podczas pertraktacji pokojowych z przedstawicielami dowództwa bolszewickiego. 12 września został szefem Oddziału II 2 Armii. Wyróżnił się podczas bitwy niemeńskiej. Od 15 marca do 1 listopada 1921 roku był oficerem łącznikowym przy Ministerstwie Spraw Wojskowych, a następnie został przydzielony do Adiutantury Generalnej. 31 stycznia 1922 roku otrzymał szefostwo Oddziału IIa Biura Ścisłej Rady Wojennej. W czerwcu tego roku został przeniesiony do Oddziału II Sztabu Generalnego, gdzie m.in. był zastępcą szefa tego oddziału. Od 15 sierpnia do 30 listopada 1923 roku był szefem sztabu 28 Dywizji Piechoty, przez następne 5 miesięcy pozostawał w stanie nieczynnym. Od 30 kwietnia 1924 roku służył w gabinecie ministra Spraw Wojskowych. 15 sierpnia 1924 roku otrzymał awans na podpułkownika kawalerii.

W okresie od 15 października 1924 roku do 1 października 1925 roku studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Następnie został zastępcą dowódcy 7 Pułku Ułanów Lubelskich i jednocześnie p.o. dowódcy pułku (15 październik 1925 – 25 październik 1926).

Podczas przewrotu majowego w 1926 roku stojąc na czele pułku czynnie opowiedział się po stronie Marszałka Józefa Piłsudskiego. Od 25 października 1926 roku do 14 lutego 1929 roku był szefem sztabu OK. nr IX w Brześciu nad Bugiem. Następnie do 21 marca pełnił obowiązki dowódcy 7 Pułku Ułanów Lubelskich, po czym został przeniesiony w stan nieczynny. Od 22 marca 1922 roku do 6 grudnia 1930 roku był dyrektorem Departamentu Politycznego, a do 17 listopada 1931 roku podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych - następnie przez dwa tygodnie podsekretarzem Rady Ministrów. Z dniem 30 listopada 1931 roku przeszedł ze stanu nieczynnego do rezerwy.

W 1932 roku został powołany do składu Komisji Uzdrowienia Gospodarki Komunalnej utworzonej przez premiera Aleksandra Prystora. Od kwietnia tego roku był zatrudniony jako pełniący obowiązki prezesa Państwowego Banku Rolnego, a od czerwca 1933 roku został jego wiceprezesem oraz wiceprezesem Banku Akceptującego. Bardzo aktywny w pracach społecznych: był członkiem – założycielem Towarzystwa Krzewienia Kultury Teatralnej w Warszawie (czerwiec 1933 r.). Piastował funkcje prezesa Rady Naczelnej Polskiego Związku Zachodniego (od 1934 r.) oraz Koła 7 Pułku Ułanów Lubelskich.

Od marca 1938 roku był prezesem Państwowego Banku Rolnego, którym pozostał także w czasie okupacji niemieckiej. Należał do Służby Zwycięstwu Polski i Związku Walki Zbrojnej. Wiosną 1941 roku dołączył do składu redakcji piłsudczykowskiego pisma „Myśl Państwowa”. Był dwukrotnie aresztowany przez gestapo - po raz drugi z 21/22 listopada 1941 roku i osadzony na Pawiaku. Torturowany, usiłował popełnić samobójstwo - podcinając sobie żyły.

Odratowany - utracił lewą dłoń, ponowił próby samobójcze w marcu i 5 lipca 1942 roku.

29 września 1942 roku wysłany został do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu – więzień nr 66786. Należał do obozowego Związku Organizacji Wojskowej - był jego współkierującym. Zadencjunowany, został rozstrzelany 11 października 1943 roku.

Odznaczony: orderem Virtuti Militari V klasy, orderem Polonia Restituta II i IV klasy, Krzyżem Niepodległości, trzykrotnie Krzyżem Walecznych, belgijskim orderem Leopolda III klasy, francuską Legią Honorową V klasy, rumuńskim orderem Gwiazdy Rumunii IV klasy, węgierskim Krzyżem Zasługi III klasy, oraz innymi odznaczeniami polskimi i zagranicznymi.

Żonaty od 1925 roku z Zofią Dekucińską, małżeństwo to pozostało bezdzietne.

 
Jan Lewandowski - zastępca dowódcy pułku - dowodził pułkiem: 27 sierpnia 1920 - 30 września 1920

Urodził się 24 listopada 1885 roku w Sochocinie powiat Płońsk. W 1904 roku ukończył szkołę Zgromadzenia Kupców w Warszawie. Od 1906 roku pracował jako buchalter w składzie win Lesista. W 1905 roku wstąpił do Narodowego Związku Robotniczego. Za aktywną działalność niepodległościową został w 1907 roku aresztowany i uwięziony w warszawskiej cytadeli. Zwolniony po kilku miesiącach, przedostał się do Krakowa, gdzie przyjął prace kelnera. W tym czasie wyrokiem sądu rosyjskiego został skazany na katorgę i dożywotnie osiedlenie na Syberii. W 1908 roku przeniósł się do Lwowa, gdzie zatrudnił się jako główny księgowy w księgarni A. Altenberga. Tu w 1909 roku wstąpił do „Sokoła”, w którym został powołany na instruktora i dowodził plutonami w Polowych Drużynach tej organizacji. Aktywnie uczestniczył jednocześnie w działalności „Kuźnicy” i „Zarzewia”. 22 maja 1911 roku został I plutonowym w 1 Lwowskiej Drużynie Skautowskiej im. Naczelnika Kościuszki. W 1912 roku wstąpił do oddziału konnego „Sokoła” – gniazdo nr 3 w Zamarstynowie, gdzie pełnił funkcję członka zarządu. Z oddziałem tym 4 sierpnia 1914 roku przybył do Krakowa. Po podziale jego na dwa plutony (10 sierpnia) został podoficerem 1 plutonu. Razem z nim wszedł w skład 1 szwadronu Beliny, początkowo jako zastępca d-cy plutonu, a od października tego roku dowódca plutonu. Przeszedł całą kampanię 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich. Od 23 listopada 1915 roku był dowódcą 4 szwadronu, a od kwietnia 1916 roku 3 szwadronu. Ranny 15 września 1915 roku w Stobychowie. 12 listopada 1914 roku mianowany podporucznikiem kawalerii, następnie awansował na porucznika kawalerii. Po kryzysie przysięgowym zwolniony z Legionów i internowany w obozie w Beniaminowie, z którego uwolniono go na początku 1918 roku.

Zamieszkał wówczas w Jędrzejowie, gdzie został kierownikiem spółdzielni rolniczo – handlowej. Był też komendantem milicji na Powiat Jędrzejowski.

31 października kierował akcją rozbrajania Austriaków w Jędrzejowie. Następnie zorganizował w Kielcach dywizjon kawalerii, który w ostatnich dniach listopada dwoma transportami przybył do Lublina. Z drugim z nich dołączył do 3 Pułku Ułanów (od 30 grudnia 7 Pułk Ułanów Lubelskich).

17 grudnia 1918 roku otrzymał nominację na rotmistrza kawalerii i objął dowództwo dyonu pułku, z którym uczestniczył w walkach z Ukraińcami: grudzień 1918 – styczeń 1919. W marcu 1919 został odkomenderowany do Szkoły Jazdy w Starej Wsi koło Warszawy, z którego wrócił w lipcu 1919 roku na front jako zastępca dowódcy pułku. W styczniu 1920 roku został wysłany na kurs oficerów sztabowych. 15 lipca otrzymał awans na majora kawalerii ze starszeństwem od 1 kwietnia 1920 roku. Do 7 Pułku Ułanów Lubelskich powrócił 5 sierpnia tegoż roku. Z pobudek koleżeńskich i dla dobra pułku podporządkował się młodszemu stopniem rotmistrzowi Zygmuntowi Piaseckiemu, dowodzącemu tą jednostką kawaleryjską - zostając jego zastępcą. Od 27 sierpnia do 12 lutego 1921 roku dowodził 7 Pułkiem Ułanów, gdy major Z. Piasecki dowodził Brygadą Jazdy.

W marcu 1922 roku został przeniesiony do rezerwy, a następnie zweryfikowany jako podpułkownik kawalerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku.

W okresie międzywojennym pracował jako członek Towarzystwa Handlu Herbatą SA. Udzielał się także w Lidze Morskiej i Kolonialnej oraz w warszawskiej radzie miejskiej. Był też członkiem zarządu Koła byłych żołnierzy 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich, a w latach 1935 – 1938 senatorem z miasta stołecznego Warszawy. W senacie pełnił funkcję sekretarza komisji gospodarczo – skarbowej, oraz członka komisji komunalnej.

Podczas kampanii 1939 roku 9 września ochotniczo dołączył do 7 Pułku Ułanów Lubelskich i był uznany za honorowego jego dowódcę. Po kapitulacji uniknął niewoli, powrócił do Warszawy i rozpoczął działalność konspiracyjną, używał pseudonimów: „Babinicz”, „Senator”, „Herbata”. Współdziałał z odtworzonym w konspiracji 7 Pułkiem Ułanów noszącym kryptonim „Jeleń”. W okresie okupacji pracował w Towarzystwie Handlu Herbatą. 3 maja 1944 roku otrzymał awans na pułkownika pospolitego ruszenia kawalerii. 12 maja został aresztowany przez gestapo i osadzony na Pawiaku, gdzie był bity i maltretowany. 29 lipca został zwolniony z aresztu. Wybuch Powstania Warszawskiego zastał go na Pradze. Po zajęciu Warszawy przez polskie oddziały, zgłosił się we wrześniu 1945 roku do 1 Armii Ludowego Wojska Polskiego. Był w niej od 16 października zastępcą dowódcy 1 Korpusu Pancernego do spraw liniowych, a 20 listopada 1945 roku otrzymał nominację na komendanta Oficerskiej Szkoły Pancernej nr 1.

Po zakończeniu wojny przeniesiony do rezerwy. Pracował w różnych warszawskich przedsiębiorstwach, najdłużej w spółdzielni remontowo – budowlanej „Syrena”. W roku 1956 przeszedł na emeryturę. Był seniorem zespołu byłych żołnierzy 7 Pułku Ułanów Lubelskich ze wszystkich okresów jego istnienia od 1918 roku po Armię Krajową włącznie. Zmarł 2 marca 1960 roku w Warszawie, pochowany został na Powązkach.

Odznaczony: orderem Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Niepodległości, orderem Polonia Restituta V klasy, pięciokrotnie Krzyżem Walecznych i złotym Krzyżem Zasługi, oraz innymi polskimi odznaczeniami.

Żonaty z Sabiną Filipowicz, miał z nią dwie córki.

 
Janusz Julian Głuchowski - dowódca pułku: 1 listopada 1918 - 7 lipca 1920

Urodził się 6 sierpnia 1888 roku w Bukowej na Ziemi Piotrowskiej. Będąc uczniem gimnazjum filologicznego w Częstochowie w latach 1903 – 1904 należał do „Promienia”. W lutym 1905 roku wstąpił do Bojowej Organizacji Polskiej Partii Socjalistycznej (później – PPS – Frakcji Rewolucyjnej). W tym samym roku został relegowany z gimnazjum za wywołanie strajku szkolnego – był jego jednym z przywódców. W latach 1906 – 1907 brał udział w wielu akcjach bojowych, w jednej z nich został ranny w kolano. W tym okresie pracował jako urzędnik w fabryce Rakowskiego i przez krótki okres współredagował „Robotnika” w osadzie fabrycznej „Raków”. Następnie wyjechał na Ukrainę, gdzie w Jekaterynosławiu w 1908 roku eksternistycznie zdał maturę. W grudniu tego roku zagrożony aresztowaniem wyjechał do Belgii. Zamieszkał w Leodium i rozpoczął studia na tamtejszej politechnice. Wkrótce założył tam wśród polskiej kolonii sekcję Polskiej Partii Socjalistycznej a w sierpniu 1909 roku koło Związku Walki Czynnej, stając na jego czele. W tym samym roku na IX Zjeździe Związku Stowarzyszeń Polskiej Młodzieży Postępowej był jednym z organizatorów rozłamu i utworzenia „Filarencji” a w 1910 roku Unii Młodzieży Postępowo Niepodległościowej za granicą. Po powstaniu Związku Strzeleckiego (1910 r.) został dowódcą kompanii belgijskiej tej organizacji, będąc instruktorem i wykładowcą m.in. na kursie oficerskim w Leodium. W sierpniu 1913 roku ukończył kurs oficerski Związku Strzeleckiego w Stróży, uzyskując odznakę oficerską „Parasol”. W 1914 roku został instruktorem i dowódcą plutonu w szkole letniej Związku Strzeleckiego w Oleandrach. 2 sierpnia 1914 roku uczestniczył jako zastępca dowódcy w patrolu „siódemki” Beliny - używał pseudonim „Janusz”. Mianowany porucznikiem kawalerii 9 października 1914 roku, a rotmistrzem kawalerii 1 listopada 1916 roku. Do 1917 roku służył w 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich, w którym został w kwietniu 1916 roku dowódcą II dyonu, a w sierpniu zastępcą dowódcy pułku. Po przybyciu 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich do Ostrołęki od 1 lutego do 30 kwietnia 1917 roku był komendantem szkoły oficerskiej tej jednostki kawaleryjskiej. Następnie dowodził jej I dyonem. W czasie kryzysu przysięgowego od 11 do 17 lipca dowódca pułku. Zwolniony ze służby i internowany w Beniaminowie, następnie w obozach Rastadt (7 – 30 listopada 1917) i Werl (od 1 grudnia 1917 do października 1918). Z końcem października 1918 roku rozpoczął formowanie pułku jazdy w Lublinie (3 Pułk Ułanów - od 30 grudnia 1918 roku 7 Pułk Ułanów Lubelskich), którego został dowódcą. 17 grudnia 1918 roku mianowany majorem kawalerii. Do 7 lipca 1920 roku dowodził 7 Pułkiem Ułanów na froncie Litewsko – Białoruskim, następnie mianowany pułkownikiem objął dowodzenie grupą Kawalerii, a potem I Brygadą Jazdy. Po zakończeniu wojny zweryfikowany jako pułkownik kawalerii ze starszeństwem od 1 kwietnia 1920 roku. Od maja 1921 do maja 1924 był dowódcą 1 Dywizji Kawalerii. W latach 1924 - 1925 ukończył roczny kurs w Centrum Wyższych Studiów Wojskowych. 15 października 1925 roku otrzymał dowództwo 4 Dywizji Kawalerii we Lwowie, którą dowodził do czerwca 1930 roku. 1 stycznia 1927 roku dostał nominację na generała brygady. W latach 1930 - 1934 był komendantem Centrum Wyższych Studiów Wojskowych, a do roku 1935 dowódcą Okręgu Korpusu X w Przemyślu. W październiku 1935 roku został mianowany I wiceministrem Spraw Wojskowych. Po kampanii wrześniowej internowany w Rumunii, skąd w listopadzie 1940 roku przedostał się do Palestyny a stamtąd 4 lutego 1941 roku wyjechał do Londynu. Do października 1941 roku był generałem do zleceń Naczelnego Wodza. Następnie do 1943 został dowódcą Brygady Szkolnej w Szkocji, później do września 1945 roku. Mianowany generałem dywizji w dniu 1 czerwca 1945 roku. Od września 1945 roku do końca wojny pozostawał w dyspozycji ministra Obrony Narodowej. Po demobilizacji z Polskich Sił Zbrojnych osiedlił się w Londynie, gdzie w latach 1953 – 1964 pełnił m.in. funkcję prezesa Zrzeszenia Kół Pułkowych Kawalerii w Wielkiej Brytanii, oraz Koła Żołnierzy 7 Pułku Ułanów Lubelskich im. Gen. Kazimierza Sosnkowskiego. Zmarł 11 czerwca 1964 roku, pochowany na cmentarzu londyńskim Old Brompton.

Odznaczony: orderem Virtuti Militari V klasy, orderem Polonia Restituta III klasy, Krzyżem Niepodległości z mieczami, trzykrotnie Krzyżem Walecznych, dwukrotnie złotym Krzyżem Zasługi, komandorią brytyjskiego Orderu Łaźni i francuskiej Legii Honorowej, oraz licznymi innymi odznaczeniami polskimi i zagranicznymi.

Żonaty z Marią Bukowską.

 
Zygmunt Piasecki - dowódca pułku: 7 lipca 1920 - 29 marca 1929

Urodził się 14 grudnia 1892 roku w majątku Szafarnia w powiecie Rypin - województwo warszawskie. Po maturze w roku 1911 rozpoczął studia matematyczne na Politechnice Lwowskiej, a w 1914 roku przeniósł się do Akademii Rolniczej w Dublanach koło Lwowa, do której uczęszczał kilka miesięcy. Od roku 1912 był czynny w Związku Strzeleckim. W sierpniu 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich - używał pseudonim „Dublańczyk”, służył w 1 Pułku Ułanów.

24 sierpniu 1915 roku został ciężko ranny w bitwie pod Raśną. Po powrocie ze szpitala 23 listopada, objął dowództwo IV plutonu w 1 szwadronie pułku. Mianowany podporucznikiem kawalerii 1 listopada 1916 roku. Po kryzysie przysięgowym internowany w Szczypiornie - jako podoficer (zataił stopień oficerski), rozpoznany został osadzony w Werl. Po uwolnieniu rozpoczął na rozkaz rtm. Janusza Głuchowskiego w końcu października 1918 roku formowanie 1. szwadronu pułku jazdy w Lublinie (3 Pułk Ułanów, przemianowany 30 grudnia na 7 Pułk Ułanów Lubelskich), którego został dowódcą w randze porucznika kawalerii. Walczył następnie wraz z tym szwadronem na froncie pod Rawą Ruską i froncie Litewsko – Białoruskim. Doskonały dowódca, szczególnie wyróżnił się w szarży pod Berdówką 16 kwietnia 1919 roku. 1 grudnia 1919 roku otrzymał awans na stopień rotmistrza kawalerii. W styczniu 1920 roku został zastępcą dowódcy pułku, a 7 lipca tegoż roku objął dowództwo 7 Pułku Ułanów Lubelskich. 20 sierpnia 1920 roku otrzymał szlify majora kawalerii i w parę dni potem został dowódcą Brygady Jazdy, którą dowodził do 12 lutego 1921 roku, następnie powrócił do pułku. Jest jedynym kawalerzystą II Rzeczypospolitej, który za wojnę 1918 – 1920 uzyskał odznaczenia trzema klasami Orderu Virtuti Militari (V, IV i III), był też członkiem kapituły tego orderu. W pierwszej połowie 1924 roku otrzymał stopień podpułkownika kawalerii, ze starszeństwem od 1 lipca 1923 roku. W latach 1925 - 1926 ukończył kurs dowódców pułku w Centrum Wyszkolenia Kawalerii. 1 stycznia 1928 roku otrzymał awans na pułkownika kawalerii. 30 marca 1929 został dowódcą 17 Brygady Kawalerii w Hrubieszowie, a w roku 1930 objął dowództwo 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie. 1 styczna 1938 roku awansował na generała brygady. We wrześniu 1939 roku uczestniczył w działaniach Armii „Kraków”. 2 września otrzymał dowództwo grupy złożonej z 7 Dywizji Piechoty i Krakowskiej Brygady Kawalerii, jednak z powodu rozbicia przez Niemców tej pierwszej do utworzenia tej grupy nie doszło. Po kapitulacji Armii „Kraków” w dniu 20 września, przebywał w niewoli niemieckiej do 29 kwietnia 1945 roku. Po uwolnieniu z niej przez wojska amerykańskie udał się do Włoch. Z powodu niejasności zarządzeń nie otrzymał żadnego przydziału do 2 Korpusu Wojska Polskiego, pozostając w dyspozycji jego dowództwa. W dniu 1 maja 1946 roku wyjechał do Francji, osiedlił się w Nicei, gdzie podjął się pracy zarobkowej. Zmarł 26 stycznia 1954 roku i został pochowany na tamtejszym cmentarzu wojskowym.

Odznaczony: orderem Virtuti Militari V, IV i III klasy, orderem Polonia Restituta III klasy, Krzyżem Niepodległości, trzykrotnie Krzyżem Walecznych, złotym Krzyżem Zasługi, francuską Legią Honorową V klasy, belgijskim Krzyżem Leopolda, oraz innymi odznaczeniami polskimi i zagranicznymi.

Żonaty z Zofią Bielińską, z którą miał syna Andrzeja (1929) i córkę Zofię (1932).

 
gen. Kazimierz Sosnkowski - szef pułku od 4 marca 1920 roku

Urodził się 19 listopada 1885 roku w Warszawie. Ojca Józefa (sędziego pokoju) stracił mając zaledwie kilka lat. Matka Zofia z Drabińskich, była córką właścicieli niewielkiego majątku ziemskiego Gniotowce na Żmudzi. Od 1896 roku uczęszczał do V gimnazjum w Warszawie, w którym ukończył 8 klas. Podejrzenie o przynależność do tajnego kółka samokształceniowego spowodowało, że przeniósł się do Petersburga, gdzie w tamtejszym XII gimnazjum klasycznym w 1905 roku uzyskał maturę. Następnie powrócił do Warszawy i podjął studia na wydziale architektury politechniki. W tym samym roku wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, a w lutym 1906 roku do jej Organizacji Bojowej. Niebawem został wykładowcą w szkole bojowej Polskiej Partii Socjalistycznej w Krakowie. Wiosną 1906 roku powrócił do Warszawy i został zastępcą komendanta Organizacji Bojowej, a w miesiącu czerwcu tego roku komendantem. Później kierował okręgiem radomskim i zagłębiowskim.

W styczniu 1907 roku wyjechał do Włoch, a następnie do Szwajcarii, z której przybył do Lwowa, gdzie we wrześniu podjął studia na politechnice. W tym okresie prowadził też szkołę bojową i tworzył kółka milicyjne Polskiej Partii Socjalistycznej. Z końcem czerwca 1908 roku z jego inicjatywy utworzony został Związek Walki Czynnej, którego celem było przygotowanie kadr wyszkolonych wojskowo do podjęcia walki o niepodległość Polski.

Był współzałożycielem Związku Strzeleckiego, który powstał wiosną 1910 roku na bazie Związku Walki Czynnej. Po objęciu komendy głównej Związku Strzeleckiego przez Józefa Piłsudskiego został jego zastępcą i szefem sztabu, funkcje te pełnił również w I Brygadzie Legionów Polskich. Brał udział we wszystkich jej walkach, oraz dowodził samodzielnie podczas pierwszej walki strzelców w Kielcach i pod Kielcami 12 - 13 sierpnia 1914 roku. 9 października 1914 roku został mianowany podpułkownikiem piechoty. Dowodził I Brygadą w bitwie pod Łowczówkiem, a w 1915 roku pod Bidzinami, Makarowem, Kowalikami, Wysokim Litewskim i Wielkim Miedwieżem. 10 maja 1916 roku awansował na pułkownika piechoty. Po dymisji Komendanta od końca sierpnia do 21 września 1916 roku był dowódcą I Brygady. Następnie został usunięty z tej funkcji przez austriackie Naczelne Dowództwo. Od 26 stycznia do 2 lipca 1917 roku z rozkazu Piłsudskiego był zastępcą szefa komisji Tymczasowej Rady Stanu. W związku z przejściem Józefa Piłsudskiego na stanowiska antyniemieckie 22 lipca został aresztowany i przez 15 miesięcy więziony w Gdańsku, Spandlu, Wesel (od 6 sierpnia) i Magdeburgu (od 22 sierpnia), gdzie przebywał razem z Piłsudskim. Uwolniony po wybuchu rewolucji w Niemczech powrócił z nim do Warszawy 10 listopada 1918 roku.

16 listopada otrzymał nominacje na dowódcę Okręgu Generalnego Warszawskiego, a 21 listopada awans na generała podporucznika. 3 marca 1919 roku został wiceministrem Spraw Wojskowych. 4 marca 1920 roku przyjął godność szefa 7 Pułku Ułanów Lubelskich na prośbę korpusu oficerskiego tej jednostki kawaleryjskiej. 21 kwietnia awansował na stopień generała porucznika (z dniem 1 kwietnia). Od 25 maja do 12 czerwca dowodził Armią Rezerwową na froncie litewsko – białoruskim. Nie tylko zatrzymał on wówczas pierwszy impet najazdu bolszewickiego, ale przywrócił na tym odcinku frontu stan poprzedni i osiągnął wyznaczoną przez Naczelnego Wodza linię Auty. Pozwoliło to na dokonanie przegrupowań, oraz przygotowań obronnych Wojska Polskiego. Następnie powrócił na zajmowane stanowisko. 10 sierpnia otrzymał tekę ministra Spraw Wojskowych, oraz funkcję członka Rady Obrony Państwa - wpłynął decydującą na pozostanie Rządu Polskiego w Warszawie. Położył olbrzymie zasługi dla odparcia najazdu bolszewickiego. Funkcję ministra pełnił do 10 marca 1922 roku. Do 13 maja był kierownikiem ministerstwa, po czym do 11 listopada 1923 roku ponownie ministrem w gabinetach Wincentego Witosa, Antoniego Ponikowskiego, Artura Śliwińskiego, Juliana Ignacego Nowaka i Władysława Sikorskiego. Zweryfikowany jako generał dywizji z dniem 1 czerwca 1919 roku.

Od 11 listopada do 18 grudnia 1923 roku był inspektorem armii nr 3 w Toruniu, następnie do 17 lutego 1924 roku ministrem Spraw Wojskowych w gabinecie Władysława Grabskiego. 1 czerwca 1924 roku mianowany członkiem Rady Wojennej, a następnie Rady Wojskowej. Od stycznia 1925 roku był stałym delegatem Polski do spraw rozbrojenia w Lidze Narodów. 14 kwietnia 1925 roku został dowódcą Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. W maju i czerwcu tegoż roku przewodniczył delegacji polskiej na Międzynarodowej Konferencji Pokojowej w Genewie (47 państw), w sprawach handlu materiałami wojennymi, gdzie został wybranym przewodniczącym Komisji Wojskowej, którą kierował na przeszło 30 posiedzeniach. Zwolennik Piłsudskiego i żołnierz wierny przysiędze – podczas przewrotu 1926 roku 13 maja usiłował zastrzelić się. Odratowany, był trzykrotnie operowany w czasie 5 – miesięcznego pobytu w szpitalu. 17 marca 1927 roku został powołany na urząd inspektora armii w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych. Był inspektorem Armii „Podole”, potem „Wołyń”, a od 1928 roku „Polesie”. Od 1926 roku przewodniczył organowi doradczemu GISZ – Komitetowi do Spraw Uzbrojenia i Sprzętu, oraz Komitetowi Wyższej Szkoły Wojennej, a także komisji Związku Walki Czynnej i Związkowi Strzeleckiemu w Komisji Krzyża i Medalu Niepodległości. Ponadto był przewodniczącym Sądu Honorowego dla Generałów, a od 1938 roku Wydziału Wykonawczego Naczelnego Komitetu Uczczenia Pamięci Marszałka Józefa Piłsudskiego. Od 1936 roku był Kanclerzem Kapituły orderu Polonia Restituta. Uznany za doskonałego strzelca i zamiłowanego myśliwego był długoletnim prezesem Związku Łowieckiego. 10 listopada 1936 roku został mianowany generałem broni.

5 września 1939 roku został ministrem Koordynacji Gospodarki Wojennej, a 10 września otrzymał dowództwo Frontu Południowego. Dowodził trzema osłabionymi dywizjami piechoty: 11, 24 i 38 (rezerwową), stanowiącymi początkowo trzon Armii „Karpaty”, a następnie „Małopolska”. Od 12 do 20 września skutecznie walczyły one z Niemcami, dochodząc od Przemyśla do Hołoska – nie dotarły jednak do okrążonego Lwowa. Po kapitulacji generał w przebraniu przekradł się 4 października przez Karpaty na Węgry, a 12 tego miesiąca dotarł do Paryża.

Od 16 października 1939 roku do 28 sierpnia 1941 roku był ministrem Bez Teki w rządzie generała Władysława Sikorskiego Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie od 13 listopada 1939 roku do 30 czerwca 1940 roku pełnił funkcję komendanta Związku Walki Zbrojnej w Paryżu oraz pozostawał w dyspozycji Naczelnego Wodza a także do 7 sierpnia 1944 roku był następcą Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Ewakuowany do Wielkiej Brytanii, został ciężko ranny w czasie bombardowania Londynu 12 maja 1941 roku. Był przeciwny warunkom podpisanej umowy Sikorski – Majski (30.VII.1941), w której strona sowiecka nie zadeklarowała jasno nienaruszalności granicy między obu państwami i na znak protestu podał się do dymisji. Po tragicznej śmierci 8 lipca 1943 roku generała Władysława Sikorskiego został Naczelnym Wodzem. Zdecydowany antagonista w nawiązaniu współpracy ze Związkiem Sowieckim przed unormowaniem obustronnych stosunków politycznych. Przeciwnik rozpoczęciu powstania w Warszawie, a po jego wybuchu energicznie zabiegał u aliantów o zwiększenie pomocy dla walczących powstańców. 1 września 1944 roku wydał rozkaz nr 19 do żołnierzy Armii Krajowej, w którym zarzucił wiarołomstwo zachodnim aliantom i potępił karygodne postępowanie Sowietów wobec Powstania Warszawskiego i Armii Krajowej. Naciski aliantów na czele z Winstonem Churchillem sprawiły, że 22 września 1944 roku rząd emigracyjny przedstawił prezydentowi Władysławowi Raczkiewiczowi postulat dymisji generała. Generał Sosnkowski utracił funkcję Naczelnego Wodza 30 września 1944 roku. 11 listopada tego roku wyjechał do Kanady, gdzie zamieszkał początkowo w Tomalty Farm Fulford, a następnie w Arundel pod Montrealem. Prowadził gospodarstwo hodowlane, pracując ciężko fizycznie na swoje i rodziny utrzymanie. W połowie lat 50 przyjechał do Londynu jako jeden z faktycznych przywódców polskiej emigracji, celem jej zjednoczenia. Akcja ta nie przyniosła jednak oczekiwanych rezultatów w związku z czym powrócił do Kanady.

Zmarł 11 października 1969 roku w Arundel. Urna z prochami została złożona w grobowcu Polskiego Towarzystwa Historyczno – Literackiego w Paryżu na cmentarzu w Montmorency pod Paryżem. W dniu 12 listopada 1992 roku prochy generała spoczęły w podziemiach katedry świętego Jana w Warszawie.

Odznaczony: orderem Virtuti Militari II, IV i V klasy, orderem Polonia Restituta I klasy, Krzyżem Niepodległości z mieczami, czterokrotnie Krzyżem Walecznych, dwukrotnie złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej, brytyjskim orderem Imperium II klasy, czechosłowackim Krzyżem Walecznych, estońskim Krzyżem Wolności II klasy i Koktarist I klasy, fińskim orderem Białej Róży I klasy, francuską Legią Honorową I klasy, japońskim orderem Skarbu Świętego I klasy, włoskim orderem Rycerstwa Korony Włoch I klasy, jugosłowiańskim orderem świętej Sawy I klasy, rumuńskim orderem Korony Rumunii I klasy i Gwiazdy Rumunii I klasy, węgierskim orderem Krzyża Zasługi I klasy, oraz innymi polskimi i zagranicznymi odznaczeniami. Pośmiertnie otrzymał order Orła Białego (1995 r.).

Opublikował: „Kazimierz Sosnkowski o Józefie Piłsudskim” (Londyn 1961 r.), „Materiały Historyczne” (opracował Józef Matecki - Londyn 1966 r.), „Przyczynki do sprawy zbrojeń polskich w okresie 1935 – 1939” (Londyn 1973 r.), „Kampania Wrześniowa” (w „Niepodległość” tom XIII 1980 r., tom XIV 1981 r., tom XV 1982 r., tom XVI 1983 r., Londyn – Nowy Jork), „Wspomnienia z września 1939” (w „Życiu Literackim” nr.34- 40, 1981 r.), „Cieniom września”(Warszawa 1988 r.), autor nieznanego zbioru poetyckiego – poezje własne oraz tłumaczenie obcych poetów m.in. J. W. Goethego, M. J. Lermontowa, W. Szekspira.

Żonaty dwukrotnie. Pierwszy związek zawarł w 1908 roku, wybranką była Stefania z Sobańskich - zmarła na hiszpankę (grypa szalejąca w 1919 roku) z którą miał córkę Zofię. Małżeństwo to zostało unieważnione w 1918 roku przez władze kościelne z powodu nieuleczalnej choroby żony. 30 kwietnia 1921 roku ożenił się z Jadwigą Żukowską, z którą miał pięciu synów: Aleksandra (1922), Jana (1924), Zygmunta Antoniego (1929), Mieczysława Józefa (1932) i Piotra (1934).